مدتى به جستجو وادار مىكند ، سپس مدتى اين اعمال را از چله و ختم مىكند بعد هم به مقصود نمىرسد ، در ايمانش سست مىگردد و در تشكيك مىافتد ، بلكه بسا مىشود كه مرتد شده و منكر همه‌چيز مىشود و مىگويد : حرف‌هاى ديگرشان هم مثل اين است . او كى مىفهمد كه عملى كرده بىاصل و بىمدرك پس به نتيجه نرسيده ؟ ! عزيز من بناى اصلى بر غيبت است نه بر رؤيت ، اما ديدن ممكن است ولى به شرط اقتضاى مصلحت و آن امرش به دست امام عليه السّلام است نه به خواستهء من و تو ! خود را خسته مكن ، پى اين و آن مرو ، درخواست ختم و چله مكن كه هرچه بگويند بىاصل است و از خود گفته‌اند ، كسانى كه رسيده‌اند ، به اين ختم‌ها و چله‌ها نرسيده‌اند . بلى بعضى از روى خلوص ، عملى كرده‌اند و مدتى ادامه داده‌اند و بسيار جديّت كرده‌اند از روى رجا و اميد ، بدون اين‌كه نظر ختمى داشته باشند يا چله حساب كنند و چون به سادگى خود جديّت بسيار كرده‌اند ، عاقبت برق لطف جستن كرده و شامل حال ايشان شده بعدا ديگران او را ختم كرده و چله قرار داده‌اند و بديهى است كه اگر به اين صورت درآيد ، هرگز به مقصود نرسد ، زيراكه به‌صورت بدعت درآمده . او اين عمل را مقيدا به اين نظر مىكند كه اين مؤثر است در مقصود ، و چهل روز خصوصيتى دارد در مراد ، با اين‌كه نصى بر وى نرسيده ، عمل او بدون گفته شرع و خود سرانه كرده و اعتقاد بىجا و بىاصلى داشته ، اين فرق دارد با آن‌كه همان عمل را به‌نحو رجا و اميد و بدون اعتقاد مدخليت عدد يا عليّت عمل كرده ، مانند اين‌كه يك نفرى احيانا به مسجد سهله در شبهاى چهارشنبه براى انجام عمل مخصوصى كه در شب چهارشنبه رسيده رفته ، به اميد اين‌كه شايد به ملاقات مشرف شود . چندگاهى اين رنج را به خود داده تا اين‌كه بالاخره نائل شده و چون او از اين راه به مقصود رسيده ، ديگران نيز به طمع افتاده‌اند . كم‌كم او را به صورت چله درآورده‌اند ، كم‌كم شهرت يافته كه هركس چهل شب چهارشنبه به مسجد سهله برود امام را خواهد ديد ، كم‌كم عمل مجرب خوانده شده ، كم كم بعضى غير محقّق ، تحقيق علمى برايش كرده كه عدد چهل خصوصيتى دارد موسى